Op afspraak · Overdinkel, Twente 06-11597472 info@reptilestwente.nl
KennisbankNaar de webshop →
Home / Onze dieren / Slangen / Woma python
Slangen

Woma python

Aspidites ramsayi

Mist de warmtekuiltjes die andere pythons hebben: hij zoekt zijn prooi op geur, ook diep in holen.

1,2–1,8 m20–30 jaarSchemer en nacht
Gaat mee op bezoek
Woma python

Over de woma python

De woma python (Aspidites ramsayi) is een middelgrote python uit de droge binnenlanden van Australië. Hij valt op door zijn smalle, gele tot oranje kop en het lijf met bruine en crèmekleurige banden. Woma's staan bekend als nieuwsgierige, actieve slangen met een rustig karakter.

In het wild leeft de woma in zandvlaktes, droge graslanden en struikgebied. Overdag schuilt hij in holen van andere dieren of onder boomstronken; in de schemering en de nacht gaat hij op zoek naar eten. Anders dan de meeste pythons heeft de woma geen warmtegevoelige kuiltjes in zijn lippen. Hij jaagt vooral op geur en vangt zijn prooi vaak in een hol, waar hij die met een lus van zijn lijf tegen de wand drukt.

De woma is in zijn leefgebied zeldzaam geworden. In de hobby wordt hij al jaren nagekweekt, zodat er geen dieren meer uit het wild nodig zijn.

Leefgebied

De woma python komt oorspronkelijk uit Centraal- en West-Australië. Bodembewoner, graaft graag, schemer en nacht actief.

Wat eet hij?

Muizen en ratten.

Hoe groot wordt hij?

5 weetjes voor je spreekbeurt

  1. De woma python komt uit de droge binnenlanden van Australië.
  2. Hij heeft geen warmtekuiltjes in zijn lippen, zoals veel andere pythons. Hij jaagt op geur.
  3. Zijn prooi drukt hij in een hol met zijn lijf tegen de wand.
  4. Woma's zijn niet giftig: het zijn wurgslangen.
  5. Hij wordt 1,2 tot 1,8 meter lang en kan 20 tot 30 jaar oud worden.

Gebruik deze weetjes gerust voor je spreekbeurt of werkstuk over de woma python.

Verzorging

Caresheet woma python

Aspidites ramsayi · Woma, Woma python, Sand python, Ramsay's python

Middelgrote, slanke bodempython uit de droge binnenlanden van Australië, nauw verwant aan de zwartkoppython. Leeft 's nachts, graaft graag en eet in het wild vooral hagedissen en kleine zoogdieren. Rustig in de omgang, maar met een sterke voerreactie; geschikt voor houders met enige slangenervaring.

LengteGemiddeld ca. 1,5 muitzonderlijk tot ca. 2,6–2,7 m.
Leeftijd20 jaar of ouder in gevangenschap.
Actiefnacht
Ervaringgevorderd

Van nature

Verspreiding
Midden- en West-Australië: Western Australia, het zuiden van Northern Territory, het noorden van South Australia, zuidwest-Queensland en noordwest-New South Wales. Het verspreidingsgebied is versnipperd.
Leefgebied
Droge gebieden: zandvlakten met heide, duinen met spinifexgras, struikland en open bos, bij voorkeur met losse zandgrond waarin het dier kan graven.
Klimaat
Woestijn- en steppeklimaat met hete zomers en koele nachten; de paartijd valt in de Australische winter (mei–augustus).
Gedrag in het wild
Nachtactieve bodembewoner die overdag schuilt in holen, holle stammen of dichte vegetatie, en bij mild weer soms zont. Graaft met de kop en vergroot zo holen. Drukt prooien in een hol met een lichaamslus tegen de wand; veel volwassen dieren hebben littekens van prooien die terugbeten. Het geslacht Aspidites heeft geen warmtegevoelige groeven zoals andere pythons.

Huisvesting

Dag28–30 °C(lucht) in het warme seizoen, met een koele kant.
WarmteplekCa. 32 °C oppervlaktetemperatuur op de warmste plek.
Nacht25–28 °C in het warme seizoen20–24 °C tijdens de koelere periode.
LuchtvochtigheidLaag tot gemiddeld: een droog terrariummet een iets vochtiger plek in de bodem of een schuilplaats rond de vervelling. Een vast percentage is niet goed onderbouwd.
Terrarium (minimaal)
Minimaal ca. 100 × 40 cm bodemoppervlak voor één volwassen dier van 1,5–2 m; de kortste zijde moet minstens 20% van de slanglengte zijn. Ruimer is beter, bijv. 120–150 × 60 cm. Een hoogte van ca. 50–60 cm volstaat voor deze bodembewoner.
Type
graver
Verlichting en UVB
Niet strikt nodig, maar mag in lage dosis: Ferguson-zone 1–2 (gemiddelde UVI tot ca. 0,7–1,0), altijd met schaduw. Ca. 13 uur licht in de zomer, korter in de winter.
Bodem
Een dikke laag (ca. 8–10 cm) graafbaar, niet-stoffig substraat, zoals schorssnippers of een zand-aardemengsel. Overwegend droog houden.
Inrichting
Minstens twee schuilplaatsen (warme en koele kant) waarin de slang opgerold tegen de wanden ligt, ruimte om te graven, een stevige waterbak en een afgeschermde, met thermostaat geregelde warmtebron.
Samen houden
Solitair houden. De soort eet in het wild ook slangen; samen huisvesten geeft kans op voerongelukken en kannibalisme. Alleen voor de paring korte tijd samenzetten, onder toezicht.
Winterrust
Een koelere periode in de winter (overdag 25–28 °C, 's nachts 20–24 °C, kortere dagen) past bij het natuurlijke ritme en wordt gebruikt om de voortplanting te stimuleren. Niet voeren tijdens deze periode. De precieze duur is niet goed onderbouwd; in de kweek is het meestal enkele maanden.

Verzorgen en hanteren

Dagelijks
Temperatuur controleren, vers water geven, uitwerpselen en voerresten verwijderen.
Wekelijks
Waterbak en schuilplaatsen schoonmaken, vuil substraat vervangen, slang controleren op mijten en wondjes. Gewicht en conditie bijhouden.
Vervelling
Hoort in één stuk te gaan. De ogen worden vooraf melkachtig. Controleer of de oogkapjes en de staartpunt mee zijn gekomen.
Hanteren
Meestal rustig en goed te hanteren. Ondersteun het lichaam met beide handen en hanteer kort. Let op de sterke voerreactie: was je handen na contact met prooien of andere reptielen, open het terrarium niet met een prooigeur aan je handen en hanteer niet binnen twee dagen na het voeren.
Hygiëne
Reptielen kunnen salmonella dragen. Handen wassen na hanteren en schoonmaken; kinderen nooit alleen laten met de slang.

Voeding

Dieet
In het wild vooral reptielen (hagedissen, ook slangen), daarnaast kleine zoogdieren, grondvogels en eieren. In gevangenschap ontdooide muizen en ratten, passend bij de dikte van de slang.
Jonge dieren
Pasgeboren jongen eten na de eerste vervelling meestal babymuizen. Jonge slangen ongeveer twee keer per week tot eens per week voeren, met geleidelijk grotere prooien.
Volwassen dieren
Eén passend prooidier (muis of rat) per 1–2 weken. Let op overgewicht; vrouwtjes in het voortplantingsseizoen mogen iets vaker.
Supplementen
Bij hele prooidieren niet nodig.
Water
Altijd vers drinkwater in een stevige bak; dagelijks verversen.

Voortplanting

Geslachtsrijp
Vrouwtjes die eieren leggen zijn meestal 4–5 jaar oud en ca. 1,5 m lang. Een mannetje van ruim 3 jaar bleek nog niet geslachtsrijp.
Man of vrouw?
Uiterlijk nauwelijks te zien; beide geslachten hebben kleine sporen. Laat het geslacht bepalen door een ervaren houder of dierenarts.
Paring
Na een koelere periode in de winter. Paringen duren uren en kunnen weken achter elkaar plaatsvinden.
Eieren of levend
eierleggend
Legsel
Meestal 5–19 eieren, gemiddeld ca. 14; uitzonderlijk tot 22.
Incubatie
Ca. 57–75 dagen bij 29–31 °C en hoge luchtvochtigheid; bij hogere temperatuur korter. In de natuur ligt het vrouwtje om de eieren gekruld.
Jongen
Jongen zijn bij het uitkomen ca. 32 cm lang en ca. 45 g zwaar, en zelfstandig. Apart huisvesten en apart voeren; de eerste vervelling volgt na ca. 10–12 dagen.

Ziekten en aandoeningen

Voer- en bijtongelukken

Signalen: Wonden in de bek of op het lichaam, ingeslikte voerpincet of substraat.

Oorzaak en preventie: Zeer sterke voerreactie. Voer apart, met een lange pincet en niet op los substraat; laat bij een ingeslikt voorwerp direct een reptielendierenarts kijken.

Brandwonden

Signalen: Rode, bruine of blaarachtige plekken op de huid.

Oorzaak en preventie: Onbeschermde of niet geregelde warmtebron. Warmtebron afschermen en met een thermostaat regelen; laat een reptielendierenarts kijken.

Luchtweginfectie

Signalen: Piepende ademhaling, ademen met open bek, slijm bij neus of bek.

Oorzaak en preventie: Vaak te koud, te vochtig of stress. Controleer het klimaat en laat een reptielendierenarts kijken.

Mijten

Signalen: Kleine zwarte puntjes rond ogen en onder schubben of in het water, veel baden, onrust.

Oorzaak en preventie: Nieuwe dieren in quarantaine; laat een reptielendierenarts behandelen.

Vervellingsproblemen

Signalen: Huidresten, vooral rond ogen en staartpunt.

Oorzaak en preventie: Vaak te droog rond de vervelling. Bied een iets vochtiger schuilplaats; laat bij blijvende oogkapjes een reptielendierenarts kijken.

Inclusion Body Disease (IBD)

Signalen: Evenwichtsstoornissen, kop omhoog draaien ('stargazing'), niet kunnen wurgen, vermageren.

Oorzaak en preventie: Besmettelijk virus bij boa's en pythons, niet te genezen. Houd nieuwe dieren lang in quarantaine en laat een reptielendierenarts kijken.

Overgewicht

Signalen: Dikke, ronde slang; huid tussen de schubben zichtbaar.

Oorzaak en preventie: Te vaak of te grote prooien bij een gulzige eter. Voer volgens schema en houd het gewicht bij.

Twijfel je over de gezondheid van je dier? Ga altijd naar een dierenarts met ervaring in reptielen.

Benodigde ervaring

gevorderd

Over het algemeen rustig en goed te hanteren, maar wordt 1,5 m of langer, heeft een zeer sterke voerreactie (bijt- en slikongelukken bij het voeren) en kan soortgenoten opeten. Het dier staat op CITES-bijlage II, dus de houder moet een administratie bijhouden.

Status en regels

CITES
Bijlage II (familie Pythonidae)
Europese Unie
Bijlage B (EU 338/97, actuele lijst Verordening (EU) 2026/1383): legale herkomst moet aantoonbaar zijn
IUCN Rode Lijst
Niet bedreigd (LC), beoordeling 2017; in het zuidwesten van Australië wel sterk achteruitgegaan
In Nederland
Bijlage B-soort: de bezitter moet een administratie bijhouden en de legale herkomst kunnen aantonen (bijv. overdrachtsverklaring van de fokker). Voeren met levende gewervelde prooidieren is niet toegestaan. Een positieflijst voor reptielen is in voorbereiding; of deze soort erop komt, is nog niet bekend.

Deze caresheet is samengesteld door Reptiles Twente. Elk dier is anders: neem bij twijfel contact met ons op of raadpleeg een reptielendierenarts.

De woma python ontmoeten? Deze soort gaat mee naar gastlessen, BSO's en kinderfeestjes.

← Terug naar alle dieren